Son Yazılar
Tümünü göster
Zararına İşleyen Bir Şirket Olarak Varoluş: Zorunlu Yaşamın Anatomisi
İnsanlık tarihi boyunca varoluş; bir armağan, bir sınav ya da kutsal bir yolculuk olarak kutsanagelmiştir. Ancak hayatı romantik bir sisin ardından değil de, acımasız bir rasyonalitenin ışığında incelediğimizde manzara dramatik bir biçimde değişir. Hayatı adeta bir bilanço defteri gibi önümüze koyduğumuzda, bazı zihinler için yaşamın sürekli zarar üreten ve iflası kesinleşmiş bir işletmeden farksız olduğu gerçeğiyle yüzleşiriz. Böyle bir gerçeklikte yaşamı sonlandırma düşüncesi, anlık bir umutsuzluk veya klinik bir zayıflık değildir. Bu, büt…
Güzelin Ayrıcalığı
Günümüz gündelik hayatında da, romantik ilişkilerde de insanlar birbirlerini çoğu zaman doğuştan gelen özellikler üzerinden değerlendirir: ırk, ten rengi, yüz hatları, boy, doğuştan engellilik, “ham” fiziksel güzellik. Bu değerlendirmeler çoğu zaman o kadar içselleştirilmiştir ki, fark edilmeden “normal” kabul edilir. Bu makale, böyle bir değer atfetme biçiminin hem irrasyonel hem de etik açıdan sakıncalı olduğunu savunmakta; buna karşılık, kişinin kendi emeği ve bilinçli tercihleriyle kurduğu özellikleri (tarzı, entelektüel/bilişsel biriki…
Uyumak İçin Uyanmak
Odanın duvarları solgun. Perdeden sızan ışık, ölmekten vazgeçmiş bir sabah gibi odaya düşüyor. Her şey yerli yerinde, sadece ben yerimde değilim. Sanki bedenim buradayken, içimdeki biri çoktan başka bir yere gitmiş gibi. Zaman yürümüyor artık, sürünüyor. Saatin tik takları kalbimin değil, boşluğun ritmini tutuyor. Her saniye biraz daha uzaklaştırıyor beni kendimden. Kahve ılık ama tadı yok. Aynaya bakıyorum, yüzüm bana ait gibi değil. Sanki bir başkasının yüzüyle yaşamaya mecbur kalmışım. Bir zamanlar içimde bir kıpırtı vardı. Ufuk çizgisind…
İntihar?
Dünya… Taşlaşmış bir girdap, içinde dönen milyonlarca hayatın çığlığını susturmuş bir boşluk. Gökyüzü kirlenmiş bir tül gibi, ışığı süzerken bile kirli akıyor; yollar kesik, sözler yarım, umutlar yamalı. İnsan, bu berbat ve uyumsuz dünyanın ortasında, bir yabancı gibi dolaşır. Bu dünya, onun için yapılmamış gibidir: sanki bir tanrı yanlış bir notayı sonsuza kadar çaldırmıştır. Beni bu dünyaya çağıran bir ses olmadı. Ben doğdum, ad verildim, bir sıraya dizildim. O günden beri de taşıdığım yük benim seçimim olmadı. Sırtımdaki kaya, Sisifos’un …
Absürtle barışamamak
Her sabah, doğmaktan yorulmuş bir güneşin altında uyanıyorum. Ellerim, avuç içlerim çatlamış; yokuşun kenarındaki taşlara değdikçe kanıyor. Önümde, bana ait olduğu kadar bana yabancı bir kaya… Onu itmek artık bir görev değil, bir ritüel değil; bir lanet, bir yemin. Yokuş ise hiç bitmeyen bir merdiven gibi uzanıyor göğe. Her seferinde kayayı omzuma alırken, içimdeki ses “Belki bu kez zirveye varırsın” diyor. Her seferinde içimden bir kıvılcım, belki bu kez kayayı bırakmaz diyor. Ve ben kayayı sürüklüyorum; omuzlarımda kırık yıldızlar, parmak …
Kendimle barışmak
Sevgili eski dostum, iç sesim, Sana ne zamandır yazmak istiyordum ama nereden başlayacağımı bilemiyordum. Belki de seni duymayalı o kadar uzun zaman oldu ki, ne zaman sustuğunu bile fark edemedim. Bir sabah kalktım ve sen yoktun. Artık kararlarımı seninle paylaşmıyor, düşüncelerimi seninle tartmıyor, umutlarımı seninle yeşertmiyordum. Senin yerini, sana benzeyen ama senden çok farklı biri aldı. Sesi senin sesine benziyor ama söyledikleri bambaşka… Sanki senin gölgen konuşuyor artık. Karanlık, soğuk, bağıran, çağıran, her şeyi söyleyen ama …
Kendimle yaşamak zorunda olmak
Kendime dışarıdan bakmayı öğrendiğimde, ilk fark ettiğim şey bir çöküntüydü. Ne zaman ki kendimi gözlemlemeye başladım, sevilecek bir yan bulamadım. Kendimi bir böcek gibi gördüm, bastığım her yerde bir hata bırakan, yaşadığı her anla birilerine yük olan, sadece varlığıyla dahi fazlalık hissi yaratan bir varlık... Beni bana gösteren aynalar ya kırılmıştı ya da baştan beri çarpıktı. Belki de en büyük cezam buydu: Kendimi yalnızca nefretin süzgecinden geçerek görebilmek. Üç kez o nihai sessizliğe yürümek istedim. Tanrı’ya inanan biri olarak, i…
